Ogólnie, ile rodzajów dolegliwości można wymienić, gdy mówimy o problemach ze strunami głosowymi?

Dolegliwości ze strunami głosowymi można ogólnie podzielić na dwie główne kategorie: organiczne, czyli strukturalne, oraz funkcjonalne, czyli związane z ich funkcją. Przykładami dolegliwości strukturalnych są zapalenia krtani, torbiele, polipy, porażenie strun głosowych, które zazwyczaj wymagają leczenia farmakologicznego lub interwencji chirurgicznej. Zaburzenia funkcjonalne mają podłoże psychologiczne i wymagają konsultacji psychiatrycznej lub profesjonalnej terapii głosu.

Jakie są najczęstsze dolegliwości ze strunami głosowymi?

Najczęstszą dolegliwością ze strunami głosowymi jest zapalenie krtani, czyli laryngitis, które często towarzyszy przeziębieniu. Zazwyczaj jest to stan krótkotrwały, który ustępuje w ciągu kilku dni bez poważnych konsekwencji.

Jakie są przyczyny głównych dolegliwości ze strunami głosowymi?

Najczęstszą przyczyną długotrwałych problemów ze strunami głosowymi jest nadmierne i niewłaściwe używanie strun głosowych. W trakcie zapalenia krtani nadmierne obciążenie strun głosowych może prowadzić do powstawania polipów i torbieli na strunach głosowych. Nawet bez stanu zapalnego, długotrwałe obciążenie strun głosowych może powodować pojawienie się guzów strun głosowych.

Jakie są główne objawy chorób strun głosowych?

Na przykład, czy następuje zmiana tonu głosu – na co powinny zwrócić uwagę osoby? Najbardziej charakterystyczną cechą chorób strun głosowych jest pogorszenie jakości i wydajności głosu. Najczęściej zgłaszanymi dolegliwościami są łkanie głosu, jego pogrubienie, zamglenie, trudności z długim mówieniem lub śpiewaniem.

Dodatkowo, mogą występować takie objawy jak uczucie guzka w gardle, pieczenie w gardle, częste czyszczenie gardła, uporczywy suchy kaszel – które nie są bezpośrednio związane z głosem, ale towarzyszą długotrwałym problemom ze strunami głosowymi i mogą być głównym powodem wizyty u lekarza.

Jakie są przyczyny surowiczego zapalenia ucha środkowego?

Surowicze otitis media jest cichą chorobą i zazwyczaj nie powoduje takich objawów jak gorączka, wymioty czy silny ból. Diagnoza często zostaje postawiona podczas badania z powodu problemów z zatokami lub podejrzenia niedosłuchu.

Błona bębenkowa jest matowa, pogrubiona i może mieć zwiększoną widoczność naczyń krwionośnych. W zależności od czasu trwania problemu, mogą wystąpić wcięcia, przywieranie do struktur ucha środkowego, zmiany koloru. W większości przypadków dotyczy obu uszu, jednak w przypadkach jednostronnego otitis media niedosłuch może pozostać niezauważony.

U tych pacjentów może wystąpić zaburzenie równowagi, co prowadzi do problemów z koordynacją, trudności w uprawianiu sportu czy chodzeniu. Aby pomóc w diagnozie, wykonuje się pomiar ciśnienia w uchu środkowym, ocenę odruchów słuchowych oraz testy słuchu u dzieci, które są w stanie współpracować. Ubytek słuchu jest typu przewodzeniowego. Rzadko dochodzi do ubytku słuchu typu nerwowego związanego z wydzielaniem toksyn przez mikroorganizmy w uchu środkowym.

Co to jest nagromadzenie płynu w uchu środkowym?

Początkowo stosuje się terapię antybiotykową. Dodatkowo używa się leków zmniejszających obrzęk śluzówki oraz rozrzedzających wydzielinę. U pacjentów z rozpoznaną alergią dodaje się terapię przeciwalergiczną. Żucie gumy i nadmuchiwanie balonów może pomóc w funkcjonowaniu trąbki Eustachiusza.

Szczególnie u dzieci z surowiczym otitis media, które mają częste nawroty ostrego zapalenia ucha i uczęszczają do żłobka, zaleca się ograniczenie kontaktu z takim środowiskiem na około miesiąc. U niemowląt karmionych butelką zaleca się, aby były karmione w półsiedzącej pozycji.

Biorąc pod uwagę, że choroba często występuje w sezonie jesienno-zimowym ze względu na wzrost infekcji wirusowych, planowanie leczenia może być dostosowane do pory roku. Skuteczność terapii farmakologicznej jest wyższa przed okresem letnim, natomiast zimą jej efektywność może być niższa.

Jeśli po 6–8 tygodniach terapii wyniki są niesatysfakcjonujące, a ubytek słuchu przekracza 20-25 dB, zaleca się leczenie chirurgiczne. Jeśli występuje pogrubienie, zapadanie się błony bębenkowej, przywieranie lub ubytek słuchu typu nerwowego, lub pojawiają się zaburzenia równowagi, należy rozważyć leczenie chirurgiczne.

Leczenie chirurgiczne:

W przypadku chirurgicznego leczenia zapaleń ucha środkowego z obecnością perforacji błony bębenkowej, instaluje się rurkę wentylacyjną (tzw. dren wentylacyjny, grommet), co natychmiast poprawia słuch. Dodatkowo, jeśli obecne są powiększone migdałki lub obecne są przerośnięte migdałki gardłowe, mogą one zostać usunięte w ramach jednej procedury. Rurka wentylacyjna jest zakładana u dzieci w znieczuleniu ogólnym, pozostaje w błonie bębenkowej zazwyczaj na 6–12 miesięcy, po czym samoczynnie wypada lub jest usuwana przez lekarza (w przypadku rurki, która nie wypada po 15 miesiącach).

W większości przypadków nie ma potrzeby przeprowadzania kolejnej operacji w celu usunięcia rurki – często wystarczy wizyta u laryngologa. Dzięki temu leczeniu większość pacjentów całkowicie wraca do zdrowia, chociaż zdarzają się przypadki konieczności ponownego założenia rurki lub zastosowania rurki stałej (T-tube). U dzieci z nawracającymi epizodami surowiczego otitis media należy zbadać pod kątem alergii i ocenić funkcjonowanie układu immunologicznego.

Dzieci z rurkami w uszach mogą pływać w czystej wodzie morskiej lub oceanu, jeśli nie nurkują głębiej niż 1 metr i woda jest czysta. Jednak podczas kąpieli w basenie, a także podczas mycia włosów lub prysznica z użyciem mydła, zaleca się zabezpieczenie uszu wazeliną na wacikach lub odpowiednimi zatyczkami do uszu, aby zapobiec przedostawaniu się wody przez rurkę do ucha środkowego.

Akute zapalenie ucha środkowego (Akute Otitis Media)

Akute zapalenie ucha środkowego jest zazwyczaj wywoływane przez bakterie lub wirusy. U dzieci drobnoustroje te łatwo przenikają do ucha środkowego przez krótki, prosty przewód Eustachiusza. Po dotarciu do ucha środkowego, mikroorganizmy tam się namnażają, co prowadzi do obrzęku śluzówki ucha środkowego i blokuje przewód Eustachiusza.

Blokada przewodu powoduje, że ucho środkowe nie jest prawidłowo wentylowane, co prowadzi do obniżenia ciśnienia i przyciągania błony bębenkowej do ucha środkowego. W wyniku tego, płyn z ucha środkowego zaczyna wypływać na zewnątrz, tworząc wyciek z ucha. W tym okresie gorączka i ból ustępują, ale problem może się pogłębiać, jeśli nie zostanie odpowiednio leczony.

Na początku zapalenia błona bębenkowa jest czerwona, opuchnięta i bardziej przezroczysta (Rysunek 2). Gdy błona ulega perforacji, płyn z ucha środkowego wypływa na zewnątrz, tworząc wyciek. W tym etapie gorączka i ból zazwyczaj się zmniejszają. Brak odpowiedniego leczenia może prowadzić do powikłań, takich jak uszkodzenie sąsiadujących struktur, infekcje wewnątrzczaszkowe (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ropień mózgu).

Przyczyny akutnego zapalenia ucha środkowego

  • Inne choroby górnych dróg oddechowych
  • Alergie
  • Niedobory w układzie odpornościowym
  • Niezwykle rzadko, infekcje drogą krwi (hematogenne)

Diagnostyka choroby

Akute zapalenie ucha środkowego charakteryzuje się szybkim początkiem i postępującym stanem zapalnym. Objawy obejmują ból ucha, gorączkę, wymioty, brak apetytu, uczucie zatkania ucha, wyciek z ucha lub ubytek słuchu, a u niemowląt – ciągłe szarpanie ucha.

W przypadku podejrzenia infekcji, ważne jest szybkie skonsultowanie się ze specjalistą laryngologiem w celu potwierdzenia diagnozy i rozpoczęcia leczenia. Lekarz powinien zbadać obie błony bębenkowe i przeprowadzić niezbędne testy słuchowe.

Objawy kliniczne

U dzieci z dużymi migdałkami gardłowymi zazwyczaj powiększony jest również przerost migdałka gardłowego (trzeciego migdałka), co negatywnie wpływa na funkcję trąbki Eustachiusza. W niektórych przypadkach mikroorganizmy z zewnątrz mogą być zatrzymywane w migdałkach i przenikać do ucha środkowego przez przewód Eustachiusza. Przerost migdałka gardłowego ma duże znaczenie w infekcjach ucha środkowego. Przy podejrzeniu problemu ucha, należy zbadać błony bębenkowe, nos, gardło i migdałki. Szczególnie ważne jest badanie migdałków gardłowych u dzieci, które często mają infekcje, przewlekłe zatkanie nosa, otwarte usta podczas snu lub skarżą się na chrapanie.

Leczenie

Większość dzieci przechodzi przynajmniej jedno epizody zapalenia ucha środkowego do ukończenia dwóch lat. Częstotliwość infekcji oraz czas trwania infekcji odgrywają rolę w planowaniu leczenia. W leczeniu ostrego zapalenia ucha należy stosować antybiotyki przez co najmniej 10 dni.

Nowoczesne leki zmniejszają ryzyko poważnych powikłań, takich jak porażenie nerwu twarzowego, ubytki słuchu, infekcje wewnątrzczaszkowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy ropień mózgu, które były częste w przeszłości.

W terapii używa się odpowiedniego antybiotyku wraz z lekami przeciwgorączkowymi, przeciwbólowymi oraz lekami zmniejszającymi obrzęk śluzówki i rozrzedzającymi wydzielinę. Proces leczenia powinien być monitorowany. W wielu przypadkach leczenie farmakologiczne oraz eliminacja czynników ryzyka są wystarczające. Objawy powinny znacząco ustąpić w ciągu pierwszych 24-48 godzin od rozpoczęcia leczenia.

Jeśli płyn w uchu środkowym wypływa całkowicie i słuch wraca do normy w ciągu 8-12 dni, leczenie zakończyło się sukcesem. Jednak czasami gromadzenie się płynu staje się przewlekłe, co może wymagać długotrwałego monitorowania, a w niektórych przypadkach – interwencji chirurgicznej. Czynniki zwiększające ryzyko przewlekłego gromadzenia się płynu w uchu środkowym (surowicze otitis media, sekretoryjne otitis media) to:

  • Przebywanie w żłobkach lub przedszkolach – przepełnione, słabo wentylowane środowiska,
  • Alergie,
  • Ekspozycja na dym papierosowy,
  • Przerost migdałków gardłowych,
  • Częste infekcje górnych dróg oddechowych.

Leczenie chirurgiczne

W niektórych przypadkach leczenie farmakologiczne nie jest wystarczające do kontrolowania problemów w uchu środkowym. Jeśli płyn w uchu środkowym nie ustępuje pomimo kolejnych terapii i towarzyszy mu ubytek słuchu lub zapadanie się błony bębenkowej, konieczne jest zastosowanie metod chirurgicznych. Najczęściej stosowaną metodą chirurgiczną w przypadku nawracających ostrego zapalenia ucha środkowego i uporczywego płynu w uchu środkowym jest zakładanie rurki wentylacyjnej do błony bębenkowej.

Rurka pozostaje w uchu dziecka przez okres 6-12 miesięcy. Po tym czasie rurka zazwyczaj wypada sama lub jest usuwana przez lekarza. Dzięki tym zabiegom większość pacjentów całkowicie wraca do zdrowia. Jednak rzadko może zaistnieć konieczność ponownego zakładania rurki lub zastosowania rurki stałej (T-tube). U dzieci z nawracającymi epizodami surowiczego otitis media należy zbadać pod kątem alergii i ocenić funkcjonowanie układu immunologicznego.

Dzieci z rurkami w uszach mogą pływać w czystej wodzie morskiej lub oceanu, jeśli nie nurkują głębiej niż 1 metr i woda jest czysta. Jednak podczas kąpieli w basenie, a także podczas mycia włosów lub prysznica z użyciem mydła, zaleca się zabezpieczenie uszu wazeliną na wacikach lub odpowiednimi zatyczkami do uszu, aby zapobiec przedostawaniu się wody przez rurkę do ucha środkowego.